Το βιβλίο που μας κάνει συντροφιά, αυτή την περίοδο, είναι "Το μυστικό των Φιλικών", της Ν. Τζώρτζογλου, ένα περιπετειώδες ιστορικό μυθιστόρημα σχετικό με την "ύλη" του μαθήματος της Ιστορίας της ΣΤ΄τάξης.
Η ενότητα που μας ενέπνευσε για αυτήν τη δραστηριότητα ήταν οι "Εξομολογήσεις" σελ95
Οι μαθητές της ΣΤ΄τάξης "δανείζονται" εκφράσεις που περιγράφουν τη συναισθηματική κατάσταση προσώπων που συμμετέχουν σε μια εξομολόγηση και γράφουν δικά τους κείμενα.
Κάτι με βασάνιζε εδώ και καιρό.
Δεν μπορούσα να το κρατήσω άλλο μέσα μου αυτό το μυστικό.Έτσι αποφάσισα να το εξομολογηθώ στη μαμά μου.
Το επόμενο απόγευμα στον καναπέ του σαλονιού…..Δεν ήξερα πως να το πω στη μαμά.Έτρεμα απο το φόβο μου …Πώς θα αντιδρούσε άραγε;
– Γειά, μαμά, τι κάνεις;
– Καλά, κοριτσάκι μου, θέλεις κάτι;
Μήπως για τα μαθήματα;
-Εεε … ναι…δηλαδή… όχι,θέλω να σου πω κάτι!
Η καρδιά μου φτερούγιζε. Εδώ και πολύ καιρό έχω κάνει κάτι, που εσύ και ο μπαμπάς δεν το ξέρετε.
-Τι;;;Λλήστεψες κανέναν; Αντέγραψες στο τεστ των μαθηματικών; Τι; Πες μου….Την είδα να κρέμεται απο το στομα μου και να αγωνιά….
-Θυμάσαι την εκδρομή του σχολείου, την προηγούμενη εβδομάδα, στο λούνα παρκ;
-Ναι, δεν σε άφησα να πας…
Ένιωθα την καρδιάμου σαν να ήθελε να φύγει από τη θέση της..
-.Εγώ, όμως, πήγα…
-Μα πως γίνεται αυτό;
-Πλαστογράφησα την υπογραφή σου!!!
-Τι έκανες λέει;;;;Η μαμά κοντοστάθηκε σαν να της κόπηκαν τα πόδια.
-Σε παρακαλώ μην με μαλώσεις, ήθελα τόσο πολύ να πάω….
-Καλά, καλά ηρέμησε, αλλά υποσχέσου μου ότι δεν θα το ξανακάνεις ποτέ στη ζωή σου.
-Εντάξει! φώναξα και την αγκάλιασα.
Τώρα ένιωθα πιο δυνατή, ένα βάρος είχε φύγει από μέσα μου!!!
Κωνσταντίνα Φελέκουρα, ΣΤ2
Μια δική μου εξομολόγηση
Δεν ξέρω πως συνέβη. Ξαφνικά η φωτογραφική μηχανή του πατέρα μου, γλίστρησε από τα χέρια μου κι έπεσε στο πάτωμα. Ήλπιζα να μην είχε πάθει κάτι, αλλά οι ελπίδες μου ήταν άδικες. Η μηχανή έμοιαζε κλειδωμένη κι έβγαζε έναν περίεργο ήχο. Πέτρωσα! Δεν ήξερα τι να κάνω. Τελικά την έβαλα πίσω στη θέση της κι έκανα τον «ψόφιο κοριό» όταν ο πατέρας μου κατηγόρησε την αδερφή μου ότι εκείνη την χάλασε. Εγώ άκουγα κι ένιωθα τρομερές ενοχές. Κάποια στιγμή μάζεψα όλο το κουράγιο μου και γύρισα θαρρετά προς αυτόν, αλλά σαν αντίκρισα το σκοτεινιασμένο του βλέμμα, όλο μου το κουράγιο έκανε φτερά.
Η αδερφή μου άρχισε να κλαίει και η καρδιά μου φτερούγιζε. Τελικά ξεστόμισα κάτι που πρόδωσε την ενοχή μου. «Σιγά τη φωτογραφική ρε μπαμπά! Δύο φωτογραφίες πήγα να βγάλω και βγήκαν χάλια!» Αυτός έστρεψε το αγριεμένο βλέμμα του πάνω μου. Εγώ έτρεμα σαν το φύλλο που το δέρνει η καταιγίδα. Του τα εξομολογήθηκα όλα. Αφού άκουγα επί δέκα λεπτά το κήρυγμα του πατέρα μου και τη γκρίνια της αδερφής μου, αποσύρθηκα στενοχωρημένος στο δωμάτιό μου.
Βασίλης Πρεβενιός, ΣΤ2
Read more“Από τη Φιλαναγνωσία … στη δημιουργική γραφή….”
