– Εγώ… έκανα κάτι για εκείνο που συνέβη;
– Πού;
– Στα Τέμπη… κοντά στη Λάρισα.
– Τι συνέβη δηλαδή;
– Κάτι βαρύ. Κάτι που πάγωσε τον χρόνο. Κάτι που ράγισε καρδιές και έμεινε χαραγμένο σαν πληγή.
– Πότε έγινε;
– Ήταν 28 Φεβρουαρίου του 2023, στην κοιλάδα των Τεμπών. Μια νύχτα που βάφτηκε με σιωπή και πόνο. Το λες και εθνική τραγωδία. Ήταν τόσο βαθιά η θλίψη…
– Και τι μπόρεσες να κάνεις εσύ για όλα αυτά;
– Μίλησα. Άφησα τη φωνή μου να γίνει γέφυρα. Ταξίδεψα με τη φαντασία μου μέσα σ’ εκείνο το τρένο. Ένιωσα, έστω και για λίγο, τι σημαίνει να ταξιδεύεις χωρίς γυρισμό.
– Και μετά;
– Μετά; Τι να σου πω…
Γύρισα σπίτι. Στην αγκαλιά των δικών μου.
Την επόμενη μέρα ξύπνησα, πήγα στο σχολείο, είδα τα γνώριμα πρόσωπα.
Εγώ είμαι καλά. Πολύ καλά.
Μίλησα. Άνοιξα την καρδιά μου. Είπα τη σκέψη μου και την αποτύπωσα σ’ ένα απλό βίντεο.
– Και τι να κάνω εγώ;
– Δες το.
Και θα καταλάβεις.
